Jest na mapie świata ziemia
Na której smutek wypełnia dzisiaj ludzkie serca
Ostatnie pożegnania
Ostatni szloch
Trudno uwierzyć
Szalony los rozerwał tyle serc na drobne kawałki...
Jeszcze raz rozegrał się dramat w dolinie śmierci.
Vancouver
16 April 2010
WIESŁAWA
ZIEMIO KATYŃSKA
Ziemio katyńska krwią polską splamionaś
Przez lata skrywałaś swoją twarz
Gdy świat zażądał odkrycia prawdy
Po krew sięgnęłaś jeszcze raz
Czy to za mała była ofiara?
Tyle niewinnie przelanej krwi
Czy mamy z pamięci wyrwać na zawsze
Krzywdy zrządzone w tamte dni?
Kokonem kłamstwa przez lata splątani
Z którego trudno wyrwać się
W wielkiej żałobie teraz spłakani
Co z nami będzie Bóg tylko wie
Pewnie by lepiej puścić w niepamięć
Niewinną krew przelaną tam
Gdzie tylko dusze szumiące w drzewach
Prawdę w skrytości powiedzą nam
Czarnym kirem dziś Polska okryta
Nie zna kierunku dokąd iść
Tylko w milczeniu Boga pyta
Błogosław Ojcze i prowadź nas dziś.
Vancouver
14 kwietnia, 2010 roku
Danuta Jestal
POSŁUCHAJ...
Posłuchaj głosów Ziemi i dotknięć miłości
Posłuchaj jęków Matki Polski
Rozdarte serce twej Ojczyzny niech będzie przestrogą
Zapowiedzią siły i mocy nadzieją
A deszcz cierpienia zmyje wszystko
Nawet krew od pokoleń wielu...
Do głębin wiary sięgasz po moc i ukojenie zmysłów
Do łez nadziei co zmyją jeszcze raz wszystko
Łzy spełnieniem marzeń o wspólnym Boskim domu
Proste rzęsiste kryształowe w wymiarze
Spływają fioletową purpurą dobra serc
Dla tych co polegli... a było ich- nie zliczyć wielu...
Katyński dramat kwietniowych nadziei serc
Tępą ciszą lasu i ptaków wybrzmiewa
A nasze i ich męczeńskie ciała zamknięte w kroplach łez
Złączone razem Biało-Czerwoną
Tak małe i wielkie zarazem są
I podnoszą naród na ramiona czynów wielu...
17 kwietnia 2010
Elżbieta Bieńko-Kornacka
NIE PŁACZ
Nasz umysł myśli o śmierci
Nasze serce myśli o życiu
Nasza dusza myśli o nieśmiertelności.
Śmierć nie jest końcem ...
Śmierć nigdy nie będzie miała końca
Śmierć chodzi po drodze
I zabiera życie w dalszą drogę
A dusza jest przewodnikiem.
Nie stój nad moim grobem
Nie płacz
Tam już nie ma mnie
Ja nie zasnąłem
Porwał mnie promień
Moja dusza krąży jak ptak
Wśród srebrzystych gwiazd.
Vancouver
16 April 2010
WIESŁAWA
ZAUFANIE
Śmierć prowadzi rozmowę z Panem Bogiem
- rozpuścić duszę Panie ?
- Nie - mówi Bóg.
Mam do niej zaufanie
Dam jej jeszcze jedną szansę
Rozpuść tylko jej płaszcz
Kiedy wyślę ją na ziemię
Dam jej nowy przyodziewek.
