Kalina

Krzew ten rośnie przede wszystkim w Europie, Ameryce Północnej, na Kaukazie i w Zachodniej Syberii. Można znaleźć go w wilgotnych miejscach, zwłaszcza wzdłuż rzek i na niektórych łąkach. Wybiera przede wszystkim gleby próchnicze. Osiąga nawet do 5 metrów wysokości. Warto wiedzieć, iż kalina jest też uprawiana jako roślina ozdobna.

Kalina ma duże, jasnozielone, trójklapowe liście z drobnymi przylistkami. Występują dwa typy pięciopłatkowych kwiatów: brzeżne (białe) i środkowe (różowo-białe). Owoce są jednopestkowe. W ich wnętrzu znajduje się płaskie ziarno. Początkowo są zielonego koloru, następnie robią się koralowo-czerwone. Dojrzałe owoce stają się szkarłatnoczerwone. Kora kaliny jest jasnoszara.

Działanie lecznicze:
-surowce lecznicze: owoce i kora
-właściwości lecznicze: rozkurczowe, uspokajające.

Związki czynne zawarte kalinie powodują, iż ma ona działanie rozkurczowo. Wyciągi z jej owoców zmniejszają napięcie mięśni gładkich (zwłaszcza jelit i macicy). Dlatego są one zalecane przy bolesnych miesiączkach, w skurczach macicy, a także w dolegliwościach okresu przekwitania. Owoce mają też łagodne działanie ściągające i przeciwkrwotoczne. Z tego powodu mogą być one wykorzystane w przypadkach skłonności do poronień, w poronieniu zagrażającym, w przedwczesnych porodach oraz w zapaleniach jelit i żołądka. Również kora kaliny, dzięki swoim właściwościom przeciwskurczowym dla mięsni macicy, może być polecana w bolesnym miesiączkowaniu, poronieniu zagrażającym i krwawieniach okresu przekwitania.

Kalinę poleca się też w neuralgiach, ostrych bólach lędźwi i pleców promieniujących do dołu i umiejscawiających się na przedniej stronie ud. Kalina nadaje się również dla kobiet w ciąży skarżących się na bóle łydek.

W medycynie ludowej sok lub odwar z owoców kaliny z miodem stosowano w biegunkach, przeziębieniach, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, a także w żylakach odbytu. W nadciśnieniu tętniczym polecano owoce z cukrem. Z kolei odwar z kwiatów używano jako lek przeciwbiegunkowy, poprawiający procesy trawienia oraz znoszący kolki i skurcze. Odwary z owoców stosowano też zewnętrznie na okłady w chorobach skóry (np. owrzodzeniach).

Kasztanowiec zwyczajny

Wyciąg z kasztanowca ma takie samo działanie jak witamina P (rutyna, bioflawonoidy). Uszczelnia i uelastycznia ścianki naczyń krwionośnych, zapobiega ich pękaniu, wzmacnia i udrożnia. Jest to szczególnie ważne u ludzi cierpiących z powodu żylaków, krwawych wybroczyn podskórnych (często towarzyszących zaawansowanej otyłości), tzw. zastoju żylnego (zastój krwi w żyłach spowodowany niewydolnością krążenia krwi), hemoroidów, a także rozszerzonych i pękających naczynek krwionośnych (tzw. pajęczynek).

Kasztanowiec to znakomity środek w zapobieganiu zakrzepom krwi. Usprawnia krążenie obwodowe i mózgowe krwi, usuwa obrzęki wywołane poważnymi schorzeniami serca, obrzęki pooperacyjne i występujące np. po kontuzjach, stłuczeniach itd. Wyciąg z kasztanowca leczy pozakrzepowe zapalenie żył i uaktywnia ukrwienie narządów wewnętrznych. Leki z kasztanowca podaje się także przy obrzękach mózgu i płuc.

Są pomocne w leczeniu odmrożeń i poparzeń. Usprawniają dotlenienie komórek mózgowych, łagodząc np. demencję (otępienie starcze), zawroty głowy spowodowane postępującą miażdżycą.

Nasiona kasztanowca

Kasztany skutecznie unieszkodliwiają promieniowanie żył wodnych oraz promieniowanie emitowane przez telewizor czy komputer. Nosząc kasztany np. w kieszeniach można sobie ulżyć w bólach reumatycznych, nerwobólach, bólach mięśniowych.

Wprawdzie w Polsce można spotkać co najmniej kilka gatunków kasztanowców, to jednak największe znaczenie w nowoczesnej medycynie przedstawia kasztanowiec zwyczajny, zwany potocznie kasztanem. Jest to szlachetne i nadzwyczaj pożyteczne drzewo wyrastające do 20-30 m, o zwartej koronie, brunatnej korze i dłoniastych, szerokich liściach. Kwitnie w pierwszej dekadzie maja, a jego kwiaty są kremowo-białe z karminowymi plamkami. Jesienią na drzewach dojrzewają kolczaste torebki nasienne, a w nich lśniące, brązowe nasiona (pospolite kasztany).

Właściwościami leczniczymi obdarzone są u kasztanowca zarówno kwiaty, niedojrzałe torebki nasienne, nasiona, jak również kora z młodych gałązek. Niekiedy w medycynie i w kosmetyce stosuje się także liście tego drzewa. Kwiaty kasztanowca zrywa się w pełni rozkwitu drzew, nasiona (kasztany) jesienią, w momencie, gdy wypadają już z torebek nasiennych. Niedojrzałe torebki nasienne zbieramy w lipcu, zaś korę z młodych gałązek zawsze wiosną. Firmy farmaceutyczne najbardziej cenią niedojrzałe torebki nasienne i nasiona tego drzewa. Wyciąg z nasion kasztanowca (intractum Hippocastani seminis) jest składnikiem preparatu VENOFORTON (firmy "LEKI NATURY").

W surowcach roślinnych wykryto całe bogactwo saponin trójterpenowych, zwanych escyną (3-13%), flawonoidy (z cenną kwercetyną), garbniki katechinowe, karotenoidy, cukry, kwasy organiczne oraz eskulinę.

Lipa

Zajmowała bardzo ważne miejsce w praktykach religijnych. Uchodziła za ulubione drzewo tajemniczych bóstw. W chrześcijaństwie istnieje wiele legend wiążących Matkę Boską z drzewem lipowym. Kult lipy obecny jest do dziś w nazwach wielu ulic i miejscowości w Polsce. Robiono łyżki i kołyski z drewna lipowego, gdyż wierzono w jej korzystne oddziaływanie. Cień lipy miał dawać zdrowie, a sen pod lipą - sprowadzać prorocze sny. Kwiaty lipy stosuje się jako środek napotny i przeciwgorączkowy.

Orzech

Oprócz dobroczynnego wpływu orzecha włoskiego na nasz umysł posiada on wiele innych właściwości zdrowotnych. Bardzo dobrze wpływa np. na cerę czy nawet układ krążenia, obniża ilość cholesterolu we krwi. U osób systematycznie spożywających orzechy zmniejsza się ryzyko zachorowania na serce i nowotwory. Orzechy włoskie zawierają około 60% tłuszczów - w większości nienasyconych kwasów tłuszczowych. Dlatego nadają się do spożycia dla osób z zaburzeniami przemiany tłuszczowej lub osób z miażdżycą. Dostarczają składników mineralnych i witamin. Wykorzystywane są również jako składnik kremów i maseczek oczyszczających pory czy też do leczenia trądziku młodzieńczego. Łupiny orzecha są cennym składnikiem pilingów.

Sosna

Kult sosny jako drzewa wzmacniającego organizmy żywych, jak i dusze umarłych rozpowszechniony był szczególnie w Chinach i Japonii. Słowianie z zieloną gałęzią sosny chodzili po domach z życzeniami. Symbol długowieczności, zdrowia, męstwa, zwycięstwa i płodności. Ma właściwości antyseptyczne.

Świerk

U Greków świerki tworzyły gaje Bogów nieśmiertelnych. W Polsce często sadzono je przy wejściu do domu.

Wierzba

Uchodziła za drzewo płodności, symbolizowała opiekuńczość, żeńskość, siły witalne, ale też smutek i nieszczęście. Słowianie uważali wierzbę za siedzibę demonów. Dla Żydów była źródłem mądrości i łaski Bożej. Jej korę stosuje się przy stanach zapalnych, reumatyzmie, gorączce, nieżytach żołądka, liście zaś jako środek przeciw gorączce i kolce, a także przy kłopotach z trawieniem.