a wczoraj mnie chciało zlać takie brzydkie coś czarne futrzate i z środka tej czarnej kosmatej plamy wyłaziła taka ręka kościotrupa i miało zęby, leżałam w łóżku i chciałam to ręką odgonić.... blehhh... no jak się już modliłam dużo to poszło sobie, ale zaraz wróciły inne wstrętne cusie... i dzisiaj też się naprzykrzały.... a ostatnio jak chciałam zapalić światło to coś trzymało włącznik i było w dotyku jakby z filcu.... obrzydlistwo ...”

6/7 marca 2009 roku

w kolejny piątkowy wieczór... oczyma duszy mojej widziałam że coś jest obok mojego łóżka. Bałam się spojrzeć, kątem oka zobaczyłam jak coś drży. Myślałam że to czyjaś noga, ale zebrałam się w sobie i ściskając w ręce krzyż popatrzyłam uważnie. Widziałam stojącego nad moim łóżkiem wielkiego mężczyznę w habicie - nie widziałam twarzy - w ręku trzymał paralizator, najpierw myślałam, że to jakaś broń, bo miała taką rączkę prawie jak od broni, ale nie... (nawet nie wiedziałam jak takie coś może wyglądać:

chwilowo się wystraszyłam, gdy zaczęłam się modlić ścisnął paralizator jeszcze mocniej i poczułam jakby żelazny gorset zaciskający się na mnie, tak że prawie nie mogłam już oddychać... długo wyganiałam czarne energie tej nocy”.

Takich akcji było sporo, po nich pojawiły się zupełnie inne sny niż dotychczas, które zdawało się niosły dla mnie jakieś istotne przesłanie. Wiem, powiecie, że może zbyt wiele o snach, jednak uważam, że łatwiej będzie mi później opisać mój obecny stan, jeśli teraz powiem Wam co działo się przed tym. Kolejne obrazy z innych poziomów świadomości, które docierały do mnie nocami były przepełnione światłem, ale nie całkowicie. Widywałam więc spadające gwiazdy, wchłaniałam światło gwiazdy spadającej z nieba, szukałam na niebie trzech mędrców (pas Oriona), pojawiała się piękna przyroda, piękne słowa, a noc we śnie zaczęła powoli jaśnieć, jakby zbliżał się świt. Dla mnie świt jeszcze nie nastał, a słońce nie wyszło zza horyzontu. Widzę już jednak w swoim życiu łunę jaśniejszą, a niebo mojej wewnętrznej nocy nie jest już zachmurzone. Jest za to spokój, równie niepokojący co zamęt, choć może mniej przerażający.

Dziś mogłabym pomyśleć, że Bóg chyba jednak dał sobie ze mną spokój. Dlaczego? Szatan przestał praktycznie atakować, nie mam koszmarów, zasypiam spokojnie, wysypiam się, śpię długo, rzadko budzę się nocą. Czuję pustkę w sobie i wokoło mnie. Modlę się, choć szczerze straciłam do tego wewnętrzny zapał. Nie dlatego, żebym w coś wątpiła, po prostu nie chce mi się modlić, rozmyślać itp. Kiedy próbuję skupić się na jakichś rozważaniach zwykle zasypiam i znikam gdzieś. Rzadko też śnię, a większości snów nie pamiętam, nawet wtedy gdy mam świadomość, że na pewno coś mi się tej nocy śniło, jak np. dziś.

Pomyślałabym więc, że Bóg stwierdził, że jednak nie warto we mnie inwestować, jest jednak coś co nie pozwala mi tak myśleć. Co? Stwierdziłam, że nie walczyłby o mnie tyle do tego czasu, żeby teraz mnie zostawić. Poza tym czuję we wnętrzu swoim jakąś dziwną, osobliwą zmianę, której nie potrafię nazwać. Zupełnie tak jak z dniem i nocą. Czuję się jak samotny człowiek po ciężkiej koszmarnej nocy, który po potężnej walce z samym sobą i siłami ciemności pozostał sam i wie, że słońce wstanie nie długo, bo słyszy już śpiew ptaków i widzi w oddali lekko jaśniejące niebo, jednak stoi i trwa w TERAZ, a wokół niego wszystko mówi, że życie dopiero wstanie, że nowe dopiero się narodzi, a w tej chwili trwa pustka, zupełnie bierna i nieaktywna. Po czasie wielkich przeżyć, działań, akcji nagle wszystko się zatrzymuje, zupełnie jakby zatrzymał się czas, wszystko przestaje boleć, wzbudzać emocje jakiekolwiek, nie czuje się zupełnie niczego. Pustka i nicość – czy w niej jestem?

Nie wiem czy opisuję to jasno, czy nie wprowadza to zbytniego zamętu w to co chcę powiedzieć, nie mniej jednak oczekiwanie na wschód słońca to bardzo trudny moment, nie wiem sama czy trudniejszy czy porównywalny do walki z siłami ciemności (czy to wewnętrznej, czy to tej szeroko pojmowanej). Kiedy tu stoję, w tym dziwnym miejscu, zastanawiam się, czy zasłużyłabym kiedykolwiek swoim życiem na prawdziwe światło, które oświetla duszę nawet wtedy, gdy inni widzą tylko ciemność, bądź też nie widzą niczego. Stać się godnym by wyjść z pustki, to coś więcej niż wygrać na loterii. To coś więcej niż uzyskać zdrowie, przebaczenie grzechów, oczyszczenie. Samo trwanie w pustce to duży egzamin, ale i nagroda, tak to odbieram – czas, który nie istnieje, całkowita utrata tożsamości, zupełne oderwanie od rzeczywistości, odcięcie linki i zawiśnięcie tuż nad ziemią. Nie ma tu możliwości skupienia się na czymkolwiek, rozważania, medytowania, modlitwy takie jak dotychczas. Bóg jest – dusza to czuje, ale tego nie wie, bo nie wie już niczego, po ciemnym czasie poszukiwania wiedzy. Czas płynie innym rytmem, nie takim jak wcześniej, nie raz staje w miejscu, nie raz się cofa, ma się wrażenie, że czasami dni trwają wieczność innym razem, że kilka sekund. Wszystko jest inne.

Jednak pustka ta, choć przepełniona spokojem i ciszą jest też bolesna. Boli bowiem brak odpowiedzi ze strony Boga, czy to snem, czy wizją. Nawet jeśli coś się pojawia to zestawione z tym co było nie tak dawno wydaje się niczym. Mam poczucie jakbym się zatrzymała. Jakby nagle wszystko wokoło zniknęło, przestało istnieć. Nie czuję już związku z nikim i z niczym, chciałabym pomagać ludziom w różnych sytuacjach, ale w sumie ta pomoc wydaje mi się banalna, nie potrzebna, czasami zbyt mała by mogła cokolwiek dać i zmienić. Przede wszystkim w ogóle nie czuję siebie. I to jest chyba coś czego dotychczas nie udało mi się doświadczyć. Nie wiem kim jestem, po co, jak mam żyć? Wszystko co robię wydaje się puste i bezcelowe, nic nie przynosi mi radości, nic też nie wywołuje smutku. Jednak zdarzają się i takie chwile gdy z mych oczu płyną łzy, choć nie znam zupełnie przyczyn takiej ich reakcji. Nie myślę o niczym. Nawet pisząc te słowa nie pamiętam co pisałam wcześniej. Za każdym razem i co chwilę muszę wracać do początku tekstu by zbytnio nie odbiegać od tematu. Jestem – tylko tyle jestem pewna i tylko tyle mogę powiedzieć teraz o sobie. Cała reszta rozmyła się gdzieś w przestrzeni.

To dziwne, ale teraz chyba nawet tęsknię za tymi koszmarami, które mnie męczyły. Wtedy chociaż miałam większą pewność, że idę właściwą drogą. A dziś? Czego mogę być pewna, skoro nie wiem zupełnie niczego, nie wiele pamiętam i nic się nie dzieje? Skąd teraz mam wiedzieć, czy podążam nadal właściwą drogą? A może zboczyłam ze ścieżki? Nie wiem, mam nadzieję, że tak się nie stało i że Bóg od razu zacząłby działać, w końcu kontakt z nim z mojej strony się nie urwał. Tylko On zamilknął, ale mam nadzieję, że to Jego kolejna lekcja dla mnie z której mam coś wynieść. Co? Tego mam nadzieję się kiedyś dowiedzieć.

cdn...

14 June 2009

GODAN