Będąc małym dzieckiem, zachorowałam na zapalenie płuc. Miałam tylko 6 miesięcy, a zapalenie było obustronne i wyglądało bardzo groźnie. Wyszłam z tego dzięki Bogu. Później w 2002 roku kiedy przechodziłam falę oczyszczenia, męczył mnie kaszel, okropny, prawie przez pół roku a może i dłużej całe noce nie dało się zmrużyć oka. Byłam u pulmonologa, bo myśleli, że to może bronchit, astma czy może gruźlica. Ale wszystko było w porządku. Alergolog też niczego nie stwierdziła, poza jak to określiła niespotykaną wrażliwością na wszystko (chodziło o testy alergologiczne). Spirometrię miałam bardzo dobrą, aż lekarze dziwili się jak to możliwe.

Z oczami to było tak. W 1995 roku zaczęły mi się pojawiać takie błyski światła jak ze stroboskopu zazwyczaj z lewej strony, a bywało też tak, że te światełka jakby pełzały wzdłuż dolnej powieki, tam i z powrotem. Poszłam do okulistki, kiedy jej powiedziałam co mi się dzieje w pierwszej chwili orzekła, że chyba odkleiła mi się siatkówka. Oczy zbadała, wzrok był idealny i na tym stanęło. Później zaczęłam widzieć w powietrzu jakby takie świetliste drobinki, teraz też je widzę, jakby miliony małych świetlistych punkcików, poruszających się we wszystkie strony. To akurat bardzo mi się podoba. A pełzające białe światło znów wróciło.

W ogóle z tym światłem to jest tak, że czasami wydaje mi się, że nagle ktoś zapala wielki reflektor i stoję w takim świetle. Ostatnio na spacerku z psem, szłam sobie rano, dzień pochmurny, jakoś ponuro, a mnie tu nagle jasność rozbłysnęła, Obejrzałam się, bo myślałam, że to może słońcu udało się przebić zza chmur, ale nie, dalej wszystko było zachmurzone. I tak sobie szłam w tym świetle, a może promieniejąc światłem. Szłam to też za dużo powiedziane. Wydaje mi się wtedy, że jestem taka lekka jak piórko i właściwie jakbym się unosiła a nie szła. To też takie zjawisko, że człowiek jakby nagle bardzo urósł i widzi jakby z góry i unosi się w powietrzu. To jest bardzo miłe i ciągle niezmiennie mnie fascynuje. Czasem mam wrażenie, że nagle urosłam o kilkanaście centymetrów i wtedy aż staję obok męża albo syna żeby sprawdzić czy tak jest. Elektryczność i wibracje.

Z tym też mam do czynienia. Powiem tak, nie wyliczę ile sprzętów w naszym domu przestało działać lub funkcjonować normalnie tak bez przyczyny. Ile razy niechcący kogoś "kopnęłam" prądem i to taką solidną dawką. Nie ważne czy to mąż czy ktoś w pracy. Był taki czas w 1989 roku, że nie mogłam dotknąć się niczego, nawet klamki w domu owijaliśmy bandażami, tylko, że to nic nie dawało. Włosy wtedy miałam takie jakby podłączone do prądu. Stał mi taki wiecheć na głowie, a że włosy miałam średniej długości to wyglądało to czasem nawet śmiesznie. Nie pomagały odżywki ani balsamy. Włosy sterczały jak anteny. Z czasem to osłabło. Strzelanie prądem zostały.

Samochód lub garaż otwieram najpierw przykładając buta, żeby się uziemić złudnie mając nadzieję, że to coś pomoże, a i tak iskry lecą. Kiedy zbliżam się z kluczem do zamku w garażu widziałam (wieczorem to dobrze widać) taki sznurek niebieskiej płynącej energii. Niejednokrotnie będąc z mężem na zakupach, nie mogę go chwycić bo jest dokładnie "skopany" albo gdy prowadzi sklepowy wózek jak tylko zbliżę się do wózka mój mąż podskakuje jak oparzony, bo dostaje swoją działkę. Zwierzęta zawsze lubiły przychodzić do mnie. Mój pies rano idzie się "naładować" do mnie albo do syna. Parę dni temu tak się naładował, że włosy stały mu we wszystkich kierunkach. Musi to być silna energia, bo wytrzymuje tylko chwilkę i odchodzi.

Kiedy jest bardzo wyczerpany wtedy przychodzi na dłużej. W ogóle z tym moim psiakiem to jest ciekawa sprawa. Zauważyłam, że on zbiera i neutralizuje negatywne energie. Najczęściej od męża jeśli coś "przywlecze". Wyczuwa też kiedy ktoś chce się podpiąć i zeżreć z nas energię. Po jego zachowaniu zaraz widać co ściągnął, a że jest mały to trudno mu czasem to stransmutować. Wtedy przychodzi do mnie lub syna i podłącza się pod nas. Od dwóch dni nasz Fred bardzo się w nocy rzucał, czkał, płakał i warczał. Wszystko przez sen. Ja i syn też się źle czuliśmy.

Nie było wiadomo dlaczego. Wszystko się wyjaśniło, kiedy zadzwoniła do nas pewna osoba z rodziny, która nie tak dawno gościła u nas przez 3 tygodnie i skutecznie nas chciała okraść z energii. Stawiliśmy temu czoła razem z synem. No i teraz okazało się, że to znowu była próba ściągnięcia z nas energii. Jak tylko zaczęłam rozmawiać z tą osobą, Fred momentalnie wskoczył na moje łóżko (normalnie tego nie robi) i zaczął warczeć, ciągnąć mnie za rękę, podgryzać. Co ciekawe ta osoba od razu zakończyła rozmowę. Fred zszedł z łóżka. Takiego mamy psa stróża-obrońcę.

Wibracje ciała to kolejne ciekawe doświadczenie aczkolwiek nie powiem, żeby to akurat należało do przyjemności przynajmniej moich. Zaczęło się tym, że najpierw drętwiałam, w nocy potrafiła mi zdrętwieć połowa ciała, albo tylko ręka albo noga, ale tak, że choć budziłam się to nawet nie mogłam wezwać męża na pomoc. Bardzo to nieprzyjemne a przy tym i bolesne uczucie. Śpiąc w pozycji na wznak, raczej nie ma wiele możliwości by ucisnąć jakieś naczynia krwionośne, które prowadziłyby do takiej drętwoty. Później przechodziły mi prądy po nogach, takie silne, że pojawiało się na mojej skórze takie miejsca jak po poparzeniu prądem jakby gęsia skórka.

Albo taki prąd płynący z góry, kiedy włosy na rękach się podnoszą i stoją na baczność. Te większe wibracje zaczęły się pojawiać w 2005 roku. Najpierw w moim brzuchu. Brzuch mi wibrował albo przemieszczał się z prawa w lewo na oczach mojej zdumionej pani gastrolog i do tego doszły takie dźwięki, nie wiem jak je opisać. Każdy oddech dawał się słyszeć wszystkim wokół choć nie przypominał burczenia w brzuchu to był trochę podobny. Po dwóch latach te wibracje się nasiliły. Czasami tak mocno mi tam wibrowało, że siedząc na krześle zastanawiałam się czy to trzęsie się ziemia, czy to tąpnięcie. Dopiero później odkryłam, że to ja tak się trzęsę, tyle że wewnątrz.

Raz czy dwa razy w nocy prawie spadłam z łóżka albo wydawało mi się, że cały pokój się trzęsie. Kiedy pytałam mojego męża patrzył na mnie zdziwiony i mówił, że nic nie czuł. Oczywiście szukałam jakiejś rady u lekarza, te wibracje i odrętwienia, prądy płynące po nogach no i jeszcze takie nagłe szczękościski. Pani neurolog mnie zbadała, ale rzekła, że może bym sobie magnez wzięła, bo to może być brak magnezu. Brałam ten magnez. Na pewno nie zaszkodził. Ale zjawiska nie mijały. Kiedy zaczęły mi drętwieć ręce, tak, że nie umiałam nic w nich utrzymać, a paznokcie zmieniały kolor na fioletowy, a do tego ból karku był taki jakby mi tam kij wstawiono, aż bolały mnie całe barki i w górę aż do szczęki, to wysłała mnie na tomograf. Myślała, że to ucisk nerwów albo zwyrodnienie kręgów szyjnych. Badanie wyszło dobre, zmian nie odnotowano.
 

Inne zmiany

W 2005 roku pojawiło mi się takie mocne przebarwienie na czole, zaczynało się u nasady nosa i rozciągało się aż do linii włosów w kształcie litery V, mam je do dziś, może trochę mniej intensywny kolor, ale jest. Za to zauważyłam na samym środku czoła takie okrągłe wgłębienie teraz ma kształt takiej łezki.

Moja głowa ma wypukły kanał od czubka głowy aż do linii włosów. Z tyłu tam gdzie kończy się wgłębienie czaszki mam taką kulkę i jeszcze po jednej nad uszami. Od dziecka pamiętam bardzo silne bóle głowy. Teraz też mnie nachodzą ale to coś więcej niż ból migrenowy. Tego się nie da opisać. Jakby ktoś wsadził człowiekowi dętkę z piłki i bardzo mocno pompował. Głowa się rozrywa, uczucie jest okropne. Nic nie pomaga. Tabletki nic nie dają. Czasem ściągam głowę jakąś opaską, żeby "nie pękła". Oczy wtedy dla odmiany nie wychodzą z orbit tylko wciągają się do środka i jakby ktoś rusztem kręcił we wszystkie strony. Ach, szkoda mówić, bo to nie da się opisać. Głowa na czubku często swędzi albo robią się nagle takie bolące miejsca i znikają po jakimś czasie.

Kiedyś zaczęły mnie boleć duże palce u nóg. Było to tak jakby z jednej strony ktoś wbił haczyki w paluchy i ciągnął w kierunku ciała, a z drugiej ktoś zrywał paznokcie. Nie umiałam chodzić, nie dało się stawiać stóp, nie mogłam ubrać żadnych butów. Teraz w stronę ciała od paluchów płynie mi prąd.

Uszy. Słuch miałam zawsze bardzo dobry. Nie umiałam czytać nut, ale ze słuchu zagrałam prawie wszystko. Lubię muzykę, lubię śpiewać, choć mój głos tak ewoluował, że nie idzie mi to śpiewanie, a kiedyś śpiewałam w chórze. Był czas, że nie mogłam w ogóle słuchać niczego, ani muzyki, ani oglądać TV. Od pewnego czasu, coś mi przebija uszy w środku. To takie uczucie jakby ktoś wsadził taki długi szpikulec i głęboko go wbijał, czasem aż do gardła. Pojawiają się też dźwięki, w uszach jakby ktoś dostrajał częstotliwości: kanał lewy, kanał prawy, szszszszsz... Którejś nocy szpikulec wbił mi się w prawe ucho i potem jakbym znalazła się wewnątrz ciała, słyszałam odgłosy moich pracujących organów: żołądka, jelit tylko tak jakbym po nich wędrowała. Wczoraj grały mi dzwonki, tak dwa razy podzwoniły chwilkę.

Słyszę też wibrację moich czakr. Pojawił się też dźwięk nad głową, który słyszę, ale nie uszami, bo tam słyszę coś innego, tylko czubkiem głowy. Ten dźwięk przypomina kręcące się śmigła helikoptera, a niekiedy jakby samolot leciał. Wczoraj w nocy to aż uszy wystawiałam za okno i myślałam co tu tyle samolotów lata, a to był ten dźwięk. W ostatnim tygodniu myślałam, że wszyscy wokół zabrali się za wielkie porządki, bo ciągle słyszałam odkurzacz, ale kiedy słyszałam go o trzeciej w nocy już wiedziałam, że to w mojej głowie.

Kiedy energie sobie z nami pracują dzieją się różne dziwne rzeczy i człowiek czasem dowiaduje się, że ma włosy na głowie, bo też potrafią boleć. Może to dla niektórych trącić żartem, ale ci którzy tego doświadczyli wiedzą o czym mówię.

Ogólnie mówiąc człowiek poczuje każdą część swojego ciała zanim się to w nim przebuduje, oczyści. I na nic bunt czy płacz, co ma się odbyć, odbyć się musi.