Pewnie wielu z was doświadcza różnych rzeczy od strony wewnętrznej i zewnętrznej. Napiszę tu o tych, których doświadczyłam od początku tego roku. Skleciłam je z moich wcześniejszych zapisków więc są chronologicznie ułożone choć może z różnych dziedzin życia.

Dużo się dzieje wokół i w pewnym sensie jest to związane z energią tyle, że elektryczną. W ciągu miesiąca , tak na przełomie grudnia i stycznia 7 razy nie było prądu, a to u mnie w mieszkaniu, a to w całej okolicy. Łącznie z tym, że dzień przed wigilią nie było światła przez 6 godzin i nawet w Nowy Rok. A ostatnio lawinowo coś wysiada w moim domu i nie tylko. Zaczęło się od spalonej żarówki ze świateł w aucie. No, żarówka rzecz normalna. Następne zaczęło świrować żelazko, samo się wyłączało. Jest półroczne więc nie ze starości. Potem spaliła się wyłączona pralka. Zamówiliśmy części w serwisie i żelazko też wylądowało na serwisie.

W czwartek odebraliśmy części do pralki, w piątek żelazko z serwisu. No to w sobotę spaliła się suszarka w trakcie suszenia włosów. Bez suszarki ani rusz. Muszę suszyć włosy i psa też. Pojechaliśmy do sklepu, udało się kupić suszarkę w jakiejś promocji. Wracamy do domu. Po zaparkowaniu auta okazuje się, że spaliła się żarówka wewnątrz samochodu, ciemno jak nie powiem, a cały czas działała. Już się z tego śmieję, ale do śmiechu mi nie jest. Wszystko wysiada. Dziwna sprawa. Mój syn się śmieje, że lepiej niech już niczego nie dotykam, ale pralka się spaliła bez mojej obecności. Przypomniało mi się, że w wigilię okazało się, że nie działa CD (prawie nieużywane)-chcieliśmy puścić kolędy, a dzisiaj wysiadło pół elektryki w domu tak, że nie mam światła w kuchni, prądu w gniazdkach. I tak w połowie mieszkania jest, a w kuchni i łazience nie. Zwariować można. Nie wiem co o tym wszystkim myśleć??? Jestem tym trochę załamana. Trzeba rozwalić pół mieszkania, żeby dojść gdzie spaliły się przewody, albo sama już nie wiem co. Mam dość!

Od paru dni dzieją się ze mną różne rzeczy. Robi mi się słabo, prawie że mdleję, skręca mi ciało w różnych miejscach, mam problemy z oddychaniem, na lewej nodze pełno siniaków (pękają naczynia krwionośne?). Mam wrażenie jakby coś wzięło moje wnętrzności i mocno skręcało. Głowa mi pęka. Od kręgosłupa na wysokości linii barków czuję wielkie ciśnienie, które obejmuje też okolice uszu, skroni i tyłu głowy. Skóra w tym miejscu jest tak wrażliwa, że mam problem z ubraniem, bo wszystko mnie w tym miejscu drażni. Prze parę dni moje nogi od kolan w dół były gorące, a stopy mokre jakbym stała w wodzie. Śpię po 10-11 godzin i jeszcze nie umiem się pozbierać. Do tego mdli mnie ciągle i jeszcze wiele różnych rzeczy dzieje się. Chwilami już wątpię.

Nie wiem czy to oczyszczanie czy rozstroił mi się układ hormonalny. Czuje takie silne wibracje wewnątrz, że wydaje mi się, że się rozlecę. Straciłam trochę z wagi, mięsnie mi drżą i czuję słabość w nich taką, że czasem zastanawiam się czy dam radę zrobić choć jeden krok. To znów bolą mnie oczy, są przekrwione i cała okolica 3-go oka pulsuje. Przez dwa tygodnie swędziały mnie uszy w środku – uwierzcie lub nie - do zwariowania. To znów wykręca mi biodra z bólu-zwłaszcza prawe. Ciśnienie o dziwo jakoś się trzyma w normie choć puls skacze jak szalony. Swędzi mnie w gardle jakby coś mi tam przeszkadzało. Cały przegląd dziwactw. Albo na przykład czuję taki ból biegnący wzdłuż nerwów. Nie wiem czy można się czymś poratować. Piję krople walerianowe zwłaszcza jak mnie tak "telepie" i przychodzą takie momenty, że nagle jestem nerwowa choć nie wiem dlaczego.

Myślę, że prawie każdy z nas jakoś odczuł zbliżające się trzęsienie ziemi i tsunami w Japonii. Mnie też nie ominęło i podzielę się z Wami moimi doświadczeniami. Otóż zaczęło się już ok. 7 marca, a nawet wcześniej. Moja wrażliwość osiągała wielkie rozmiary. Mój brzuch skręcało ( do tej pory mam tam tsunami) nie wiedziałam tylko dlaczego, byłam bardzo pobudzona, a jednocześnie niezmiernie zmęczona. Zwłaszcza po nocy. Otóż miałam bardzo intensywne sny, w których coś ratowałam, a dokładnie wyspę (wyspy) i ludzi, nie pamiętam przed czym, ale to nieistotne.

Nawoływałam ludzi, aby pomogli mi w tym ratowaniu. Wysiłek był ogromny, mimo wielu godzin spędzonych w łóżku, sen był przerywany co jakiś czas (jakby na złapanie oddechu) po czym wracałam do ratowania. W tym samym czasie zaczęła mnie nawiedzać kombinacja liczb 11.03, a to na zegarku, a to jak wyszłam z domu, tak intensywnie pulsowała i ciągle rzucała mi się w oczy. Jakoś chyba w Środę Popielcową powiedziałam do syna, że chodzi chyba o to, że 11 marca to będzie dość ważna data. Nie wiedziałam jeszcze dlaczego. Potem okazało się, że mój chrzestny syn właśnie 11 marca będzie miał bierzmowanie i zostałam poproszona o zostanie jego świadkiem bierzmowania. Pomyślałam: aha, to pewnie dlatego.

Ale co dziwne mój niepokój i pobudzenie nie ucichło, ale nasiliło się i choć byłam spokojna i opanowana to wewnątrz, a głównie w okolicy splotu słonecznego wibracje nasilały się, także liczba 11.03 ciągle mi towarzyszyła. 10 marca doszło do tego wielkie uczucie żałowania i wynagradzania Boskiemu Sercu za grzechy moje i ludzi. Łzy leciały mi bez opamiętania, w różnych chwilach, nie mogłam tego powstrzymać. 11 marca kiedy wstałam, a raczej wykulałam się z łóżka zmęczona jak po wielkiej bitwie ( znowu byłam w akcji ratunkowej - ona tak trwała około 4 dni, każdej nocy), dzień powitałam kolejnymi wybuchami płaczu, ogromnego żalu i błagania Boga o miłosierdzie. Kiedy włączyłam komputer wszystko stało się jasne. Trzęsienie Ziemi w Japonii, tsunami.

Już wiedziałam co to za fale do mnie przychodziły. Patrząc z perspektywy czasu przed wielkimi katastrofami, wydarzeniami, moje odczucia i zachowania były identyczne, ale po raz pierwszy każdej nocy brałam udział w akcji ratunkowej nie tylko wspomnianej wyspy, ale był tam też ogrom ludzi. Mimo znalezienia wyjaśnienia dla mojego zachowania wcale mi nie przeszło zmagania były potężne. Całą ceremonię bierzmowania spędziłam we łzach, których nie mogłam powstrzymać i na głębokiej modlitwie. Jedynym pocieszeniem (za to wielkim) była wyczuwalna obecność aniołów (było ich mnóstwo w kościele) wielka ilość złotego światła, a także obecność Maryi.

W czasie śpiewu: Święty, Święty, Święty Pan, Bóg Zastępów, zostałam uniesiona poza rzeczywistość kościoła i widziałam wielki blask, rzesze aniołów śpiewających Bogu i ja wraz z nimi. Chciałoby się wyrwać z tego ciała i już tam pozostać na tym wiecznym uwielbieniu, łzy popłynęły mi z oczu w tym wielkim wzruszeniu, uwielbieniu, bardzo ciężko było wracać z powrotem, ale wiem, że mam tu jeszcze coś do zrobienia. Trzeba uczyć ludzi miłości, do Boga, do siebie nawzajem, współczucia i poszanowania dla ludzkiego życia i dla naszej Matki Ziemi.

Wszystko przyspieszyło, dzień choć trwa tyle godzin wydaje się być krótszy. Czuję też w moim ciele wiele różnych rzeczy, prąd płynący od stóp w górę, zwłaszcza kiedy się położę, gardło wydaje się być podrażnione, pojawiają się czerwone plamy na mym ciele, które dodatkowo jeszcze swędzi, boli, szczypie. Głowa jest obolała i czuję takie napływy energii zwłaszcza z lewej strony (od czubka z lewej strony, rozlewa się na tył i lewą połowę głowy).

Wczoraj znowu czułam zwiększone wibracje w moim brzuchu i zbierało mi się na płacz. To nie taki histeryczny płacz, trudno to określić, łzy same napływają, czuje się wielkie wzruszenie, chęć ukochania tego Bożego Serca, wielką troskę o ludzi i Ziemię i współczucie dla tych, którzy cierpią, którzy zginęli. Wiem, że Pan Bóg oczekuje i przyjmuje nasze modlitwy za naszych braci, za Matkę Ziemię, że tylko czeka na te nasze akty miłości i zawierzenia. Wiem też, że Matka Boska jest na każde nasze wezwanie, bardzo nam pomaga, wstawia się za nami i wiem też jak trudne są teraz chwile i że jeszcze nie są najgorsze z możliwych. Miłosierdzie Boga jednak da się ubłagać.

Wystarczy wzbudzić akt miłości i uwielbienia dla naszego Stwórcy, kochanego Ojca, żałować swoich błędów i próbować naprawić co się da w swoim życiu. Miłość Boga ciągle mnie zdumiewa i kocham Go bardzo, choć chciałabym więcej. Nie da się jednak swą ludzką miłością objąć Boga, ale można zostać objętym Jego miłością i całkowicie być w Nim zanurzonym. Boża Miłość napływa do nas wciąż i wciąż. Widzę energie miłości, które są wysyłane do nas. Nie bójmy się wyciągnąć po nie ręce, otworzyć nasze serca na jej przyjęcie i prosić o nią dla innych i dla naszej Matki Ziemi. Miłość zwycięży wszystko. OMNIA VINCIT AMOR.

Od paru dni czuję "wielkie ciśnienie", bóle brzucha to jedno, jakieś trzęsawki (nerwowe albo coś?), to bola mnie zęby, a właściwie szczęki i zęby, głowa jest tak obolała, ze nawet włosy mnie bolą i mycie głowy jest bolesne. Proszę o oczyszczenie moich ciał i wydaje mi się, ze uwalnia się wiele starych emocji, sytuacji. Mam bardzo intensywne sny, które traktują o czyszczeniu, niestety jak tylko wracam świadomością "do ciała" nic nie pamiętam, a we śnie wiem wszystko i nawet myślę, żeby to czy owo zapamiętać. Ale to nie jest aż tak męczące. Mój stan rozbicia wewnętrznego jakby nerwy puściły jest nie do wytrzymania. Wszystko we mnie gra, trzęsie mnie w środku i na zewnątrz. Piję ziółka, zdrowo się odżywiam, modlę się, biorę coś ziołowego na uspokojenie-wszystko na nic. Tajfun się przewala raz po raz. Zasypiam koło 2-3-4 w nocy albo wcale ...

Wczoraj było tak aż do 15-16 w dzień, że już myślałam, że nie wytrzymam. Potem poszliśmy z synem do parku. On siadł na ławeczce, a ja rozebrałam sandały, weszłam na trawnik i położyłam się na ziemi. Jak cudownie pachniało, przez drzewa świeciło słońce i tak leżałam, odmawiałam różaniec, rozmawiałam z Matką Ziemią i zaczęły pojawiać się barwy: najpierw żółta, później przechodząca w pomarańcz, żółta, złota. Kiedy poprosiłam Ziemię o przyjęcie tych moich negatywnych nagromadzonych emocji itd. i poprosiłam Boga o błogosławieństwo dla Matki Ziemi zalało mnie zielone, potem zielono- szmaragdowe światło, później wszystko zmieniło się w piękną biel. Sesja skończona-dostałam sygnał by wstać więc wstałam. Wstałam odnowiona, przepełniał mnie spokój, zrobiłam się senna i wróciliśmy do domu. Wieczorem jeszcze spacer z psem. Byłam naprawdę w podniosłym nastroju.

Czułam się wyśmienicie, nic mnie nie bolało, szłam z uniesionymi rękami i mówiłam : kocham Cię Boże. Bo tak czuję to całą sobą, (dobrze, że to wieczorem i ludzie nie chodzą hi, hi.... ). W dodatku niebo miało tak piękny kolor- już dawno takie nie było od jaśniejszych kolorów do granatowego, ale czysty, niczym nie zasnuty kolor. Położyłam się ok. 2 - o godz.3 nie wiem czy w międzyczasie zasnęłam czy nie-chyba nie, bo wcale mi się nie chciało spać spojrzałam na zegar była 3.06 i zaczęła się jazda. Najpierw stanęło mi serce raz, potem drugi, poczułam ogarniające mnie zimno i drętwienie, nakryłam się grubym kocem (na kołdrę), zwinęłam w kłębek i leżałam myśląc sobie, że umieram. To niestety nieprzyjemne wspomnienie, ale jakoś nie panikowałam i czułam wielkiego strachu. Powtarzałam: Bądź wola Twoja Panie, cokolwiek chcesz). Wtedy zaczęły napływać fale strachu-nie wiem czy to mój czy co, bo w sobie jakoś nie czułam strachu, ale odczuwałam strach napływający na mnie-we mnie. Nie wiem jak to wytłumaczyć.

Serce stawało zupełnie-była cisza, po czym zaczynało walić bum, bum, by za chwilę odezwać się w głowie, w uchu. Leżałam na lewym boku i czułam prąd płynący po całej prawie stronie-zwłaszcza po plecach, ale zimny no może chłodny. W ogóle było mi zimno, stopy miałam ciepłe, trzęsłam się jak galaretka z zimna, ale ciało miałam ciepłe, ręce bez czucia. Nie wiem ile przeleżałam, w końcu wszystko się przyciszyło-modliłam się za tych, którzy w tej chwili byli w wielkiej potrzebie. W końcu odwróciłam się na brzuch i wtedy jakby w moją lewą łopatkę ktoś wbił coś, taki ból się rozlał, macałam receptory: z trzustki, jelita, ale to było jakby w środku łopatki. Trzymało mnie tak dobrą chwilę, aż rozlało się i zniknęło po to, żeby przebić mi prawą stopę tak gdzieś na wysokości stawu drugiego od małego palca (na podeszwie jest tam ta wielka poduszka stopy). Myślałam, że naprawdę się kończę....

Zastanawiałam się jak po takim wielkim wyciszeniu i w sumie radości, które trwały dopóki się nie położyłam mogło wydarzyć się tak wiele na raz. Ze stopy ból przeniósł się w lewą stronę karku, a właściwie w okolice dolnej lewej części czaszki i tak nie wiem jak oddałam się w opiekę Jezusowi i Maryi i wszystkich bliskich i ludzi w ogóle i nie wiem kiedy zasnęłam. Wstałam po 8, bo dobijali mi się do drzwi z administracji - ktoś z sąsiadów zauważył, że zachowują się jak gestapo - nie dość, że dzwonili dzwonkiem to jeszcze walili pięścią w drzwi. Co za ludzie. Można się domyślić jak się czułam, po może 3 godzinach snu jeszcze z takimi "jazdami w nocy".

Zmierzyłam ciśnienie, bo czułam się fatalnie: 116/64 puls 65, położyłam się, ale nie mogłam zasnąć, po paru minutach znów ta administracja (już przysnęłam) i znowu walenie pięścią w drzwi. Ja nie wiem czy ci ludzie są niecywilizowani czy co. Znowu łomot serca, bo ile można. Położyłam się z powrotem i wstałam o 12.30. Z bolącymi łydkami, obrzmiałymi dziwnie dłońmi i co tam kto chce.

Poza tym krzyż mi chce rozerwać, bolą jajniki, pęcherz, a może to po prostu jelita się tak rozpychają, czuję nerki, nadnercza, ból lub może bardziej taką ciężkość na mostku, dochodząca do gardła. Swędzi mnie w uszach w środku tak głęboko. Można by tak wyliczać i wyliczać. Mam nadzieję, że to czyszczenie - tajfun z tsunami i trzęsieniem ziemi. Makrokosmos w mikrokosmosie.

Reasumując napływ doznań jest tak ogromny, że ja nawet nie spisuję tego codziennie, bo powtarza się to raz po raz. Na mojej głowie pojawiają się bolesne punkty, najpierw myślałam, że to krosty albo coś? Ale to pojawia się, znika i za chwilę jest w innym miejscu. Poziom mojej wrażliwości wynosi w tej chwili chyba 1000% na 100% możliwych. Hałas potrafi mnie tak poruszyć, że kiedy ostatnio ruszał chłopak na motorze, a ja stałam w pobliżu, to od ryku tego motoru rozbolały mnie całe szczęki z zębami i trzymało mnie chyba z godzinę. Wtedy nawet oddech boli w ustach.

Najbardziej odczuwam napływ negatywnych wibracji lub wielkich emocji. To nawet nie tak jakby ktoś uderzył cię w brzuch, ale zaczyna się od małych wibracji wewnątrz, by natężenie rosło tak, że wibracje przenoszą się na całe ciało. Zauważyłam, że dzieje się tak przed burzą. Przed ostatnią burzą tak mną miotało, że kiedy byłam w łazience, to aż podcięło mi nogi i gdybym nie złapała framugi drzwi i nie osunęła się po niej to pewnie wyrżnęłabym zdrowo głową w ścianę albo w podłogę. Z chwilą pierwszego grzmotu lub pierwszych kropli deszczu powoli się to wycisza, co prawda nie zupełnie, ale jest lżej.

Jest czas wielkiego czyszczenia, oczyszczania, ale w tym samym czasie wypływa na wierzch wiele skumulowanych emocji, energii, zła. Ja mam to „szczęście”, że dotyka mnie to bardzo głęboko. W sobotę 16 lipca była uroczystość Matki Boskiej z Góry Karmel czyli tzw. Matki Boskiej Szkaplerznej. Jako, że duchowość Karmelu jest mi bardzo bliska chciałam wziąć udział w nowennie przed tą uroczystością. Niestety fizycznie nie byłam w stanie temu podołać więc odprawiałam tę nowennę w domu. Koniec końców w uroczystość już się zmobilizowałam i pojechałam do Karmelu w naszym mieście na uroczystość.

Odloty miałam takie, że mówiłam: Matko jak Ty mnie nie podtrzymasz to się „wyłożę”. Jak tylko weszłam do kaplicy przyklasztornej poczułam się jak w domu, Była tam Ona, nasza kochana Matka i święci Karmelu. Było pięknie. Bardzo żarliwie się modliłam za świat i troszkę „płakałam” naszej Matce w rękaw co się ze mną dzieje i że nie bardzo już wiem co z tym wszystkim robić. Napada na mnie taka nawałnica jakiś złości, gniewu, żalów i innych, o których nie wiem co myśleć, bo wiem, że nie płyną ze mnie i chcący ogarnąć to rozumem nie da się, bo przychodzą takie rzeczy, których ja nie znam, nie doświadczyłam.

W czasie komunii, dostałam odpowiedź, miałam taką ekstatyczną modlitwę, w czasie której usłyszałam, że te nawałnice muszę przetrwać, bo to dla dobra innych, ale nie macie pojęcia jak trudno jest przemienić tak potężną energię negatywu, tego człowiek nie jest w stanie dokonać. Tylko Bóg może to zrobić, ale potrzebuje swoich narzędzi. Dobrze, bądź wola Twoja Panie, tylko w konsekwencji leci we mnie taki syf, że nawet nie pytajcie, czuję wszystko, uzależnienia, hazard, alkoholizm, aborcje i inne, których nie ma potrzeby wymieniać. Orężem jest modlitwa, bronią nas święci i aniołowie, to jest ogromna walka. Najgorszą rzeczą w tym jest to, że sprzysiężone siły nie dają tak łatwo za wygraną, okupuje się to wielkim cierpieniem czy to duchowym, czy fizycznym.

Wyobraźcie sobie jaki to ból kiedy chcesz się pomodlić i słów sklecić nie możesz w jedno całe zdanie, w głowie pustka i tylko dudni ci w głowie ten żabi rechot (bez urazy do żab ), że się poddasz, że nie warto, że nie wytrzymasz, odpuść to sobie … itd., itp. Fakt, to jest ponad ludzkie siły, gdyby nie pomoc z GÓRY to nie wiem, kto by to wytrzymał, ja czasem wymiękam. A tu jeszcze trzeba wzbudzić w sobie miłość i wnieść w te wszystkie sytuacje światło i wybaczenie. Dlatego też proszę każdego z was, zastanówcie się czasem kiedy myślicie lub jeszcze gorzej, mówicie o kimś źle. Nie posyłajcie takich wiązek, bo to straszne.

Trzeba uczyć się wybaczać i kochać mimo wszystko, pogłębiać swą wiedzę i prosić o zrozumienie. Całe niebo walczy o każdą duszę, o każdego człowieka, ale to w nas musi się zrodzić ten akt woli, by oddać się Miłości. Bez względu na to ile grzechów popełniłeś, jeśli masz wolę by to zmienić, wybaczyć, kochać, niebo pochyli się ku Tobie. I nie zostawiajmy wszystkiego na ostatnią chwilę, każdy żyje wystarczająco długo, by chcieć i móc zmienić coś w swoim życiu. Jak ciężko jest odchodzić ludziom, którzy nie pojednali się z Bogiem, bliźnim i ze sobą. Taki człowiek odchodzi w strasznych męczarniach, jego dusza cierpi.

Czasem wystarczy jedno słowo: przepraszam, że Cię skrzywdziłem; i nawet jeśli nie masz odwagi lub możliwości powiedzieć tego komuś w twarz, to uczyń to za pomocą swojego i tej osoby anioła stróża. Poślij przebaczenie i wybacz sobie. Proś o łaskę przebaczenia od tych, których ty skrzywdziłeś. Módlcie się jedni za drugich, za siebie, za Matkę Ziemię. Pan Bóg nam pomoże, jesteśmy Jego ukochanymi dziećmi. Nie rańmy więc Boskiego Serca. Czyńmy wszystko, by ujrzeć uśmiech radości na Boskim Obliczu, uradować to czułe i kochające nas Boże Serce. To nie prawda, że się nie da, że takie czasy. Każde czasy niosą jakieś trudy i ciężary. Wystarczy zacząć od małych kroczków: wyjdź z domu uśmiechnięty, bądź miły dla drugiego człowieka, serdeczny, zobaczysz jak po paru dniach nawet osoba do tej pory naburmuszona odwzajemni twój uśmiech też będzie próbowała być miła i serdeczna dla ciebie.

Nie przestawaj lecz podawaj dalej: uśmiech, ciepło, dobre słowo, miłość, współczucie. Jeśli sami nie damy z siebie nic, jakże chcielibyśmy coś otrzymać. Jeśli działamy na siebie miłością wytwarzamy więcej miłości, jeśli złością rośnie jej siła. Jesteśmy „połączonymi naczyniami” więc choć różni to jesteśmy zanurzeni w ziemskiej świadomości, w której każdy ma udział. Nie ma lepszych i gorszych, mamy dążyć do jedności, zobaczyć w drugim człowieku udręczonym, zmęczonym także siebie. Jeżeli ja będąc udręczona chcę otrzymać pociechę, uśmiech, dobre słowo, muszę też z siebie to dać, wtedy ta dobra energia obejmie nas obu. Nie wyżywajmy się w jałowych, nic nie dających dyskusjach. Każde słowo, emocja-to energia.

Dlatego politycy czy sławni ludzie często mówią: nie ważne czy mówią o mnie dobrze, czy źle, byleby mówili. Oni wiedzą, że za tym idzie energia, a ta jest przez nich wykorzystywana. Jeśli tak, to korzystajmy z niej mądrze, wytwarzajmy więcej dobrej, pozytywnej energii, a ona będzie się pomnażać i dobro będzie wzrastało, a za nim wejdzie więcej światła, a za nimi MIŁOŚĆ. Wielu z nas jest spętanych przeszłością, uzależnieniami, karmą przodków, ojczyzny itd. One powodują, ze nasze serca niejednokrotnie są pokryte jakby lodową skorupką. I wiecie co? Gdybym miała różdżkę czarodziejską to chciałabym za jej pomocą dotknąć promyczkiem miłości każdą skorupkę, bo wiem, że ten jeden płomyczek jeśli nie stopiłby nawet od razu tego lodu, to zrobiłby przynajmniej małą dziurkę przez którą mogłaby wpływać każda następna fala miłości i światła, którymi tak hojnie obdarza nas Bóg każdego dnia.