Jezus Chrystus wędrując po Galilei, zebrał resztę wyznawców i aby przemówić do nich - wstąpił na górę. Wśród wielu pouczeń zwracają uwagę dwa: o zemście i o miłości bliźniego. Pierwsze jest kwintesencją chrześcijańskiej pokory: "Jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi!". Drugie brzmi: "Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują'". Dodaje przy tym Jezus, iż nie jest rzeczą trudną miłować przyjaciół i pozdrawiać tylko braci - wysiłkiem jest przebaczyć temu, kto wobec nas zawinił. Jak często wydaje się ów nakaz trudny lub dyskusyjny - pokazują dzieje ludzkości. To słowa, które są wyrazem najwyższego humanizmu, tak różne od słynnego "oko za oko" Hammurabiego.

To właśnie podczas kazania na nasz Wniebowstąpiony Mistrz sformułował największe przykazanie miłości. Jezus, zapytany, jakie przykazanie jest najważniejsze, odparł, że podstawą istnienia są dwa przykazania: "Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą" i "Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego". Każdy z nas wie, jak trudno jest przestrzegać tego przykazania, jak zachować balans między miłością własnej osoby, a miłością bliźniego. Gdy bardziej miłujemy siebie - stajemy się bezdusznymi egoistami. Z kolei, gdy bardziej miłujemy bliźniego niż siebie - stajemy się ofiarami własnego nadmiernego poświęcenia. Dopiero zachowanie harmonii między tymi dwoma biegunami zapewni życie wolne od pretensji, wyrzutów i personalnych uzależnień.

Aby przekazać ludziom swą naukę, nasz Mistrz Jezus Chrystus często używał prostych przykładów - krótkich alegorycznych słownych obrazków, które ilustrowały głębszą myśl. Taki właśnie gatunek nazwano przypowieścią (parabolą). Jej fabuła jest tylko pretekstem do ukazania ukrytych, uniwersalnych prawd.

Taka kompozycja pozwala w przystępny sposób objaśniać tajemnice wiary, pokazywać podobieństwa i różnice pomiędzy życiem na ziemi a Królestwem Bożym.

W Ewangeliach znalazło się około 40 przypowieści. Uważa się, że przypowieści to ilustracje celów pedagogicznych nauczania Jezusa o Królestwie Bożym oraz prowadzących do niego drogach. Przypowieści wykorzystują też zwięzłe, celne uogólnienia dla uwypuklenia moralnego przesłania ("Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Tak to ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi").

Chrystus zachęca słuchaczy przypowieści, by odmienili swe dotychczasowe życie, postępowanie, stosunek do innych ludzi. Jako wzór stawia im własne postępowanie - na przykład wobec grzeszników. W ten sposób Jezus podejmuje rodzaj dialogu. Często posługuje się symbolem i alegorią. Do najczęściej spotykanych należą: ziarnko gorczycy, drzewo figowe, postać siewcy, syna marnotrawnego, miłosiernego Samarytanina, uczta królewska, płonące lampy oliwne, wdowi grosz, zaczyn...

Droga do Królestwa Niebieskiego na Ziemi jest paradoksalnie prosta i dlatego dla niektórych nie do pokonania, bo my ludzie nie lubimy prostoty, nas inspirują kręte ścieżki, pełne zawiłości. Przecież we współczesnym świecie proste rzeczy są niemodne takie nie na czasie, więc po co się w nie wikłać.

Maria