SYMBOLE PRZEMIANY – ZIARNO PSZENICY

Droga mistyczna to droga do całościowej przemiany, która prowadzi do wyzwolenia, od ciasnego zakorzenienia w sobie do doświadczenia jedności ze wszechświatem. Zostają przez to uwolnione ukryte siły odnowy duchowej. Dlatego trafnym obrazem jest tu proces rozwoju ziarna pszenicy. W oparciu o ten symbol Jezus opisuje swoją drogę z nami ( J 12,24). W następnych medytacjach ważne jest identyfikowanie się z ziarnem pszenicy i wewnętrzne śledzenie jego rozwoju. Zaproponowaną tu serię ćwiczeń połączoną z oddechem zawdzięczamy Karlfriedowi Durckheimowi.

Meister Eckhart

Teksty towarzyszące naszym rozważaniom pochodzą od Mistrza Eckharta. Ten wielki niemiecki mistyk (1260- 1328) zachęcał w swoim czasie każdego poszukującego człowieka słowami:

"Idź swoją drogą. Wznieś się ponad znane ci obrazy Boga i przyjęte formy modlitwy. Każdy powinien dawać wewnętrzną przestrzeń duchowi."

Oto ważne maksymy Mistrza Eckharta:
1. Uwalniam się od ciasnego skoncentrowania na sobie.
2. Osadzam się na boskiej pełni.
3. Staję się jedno z boską głębią.
4. Poprzez boski strumień życia staję się kimś nowym.
5. Dostrzegam głęboką łączność ze wszystkimi istotami w Bogu.

Wyrzekaj się i ciesz się życiem – to podstawowe przesłanie mistyków wszystkich religii. Przez wyrzeczenie osiągamy wewnętrzną wolność i zostawiamy przestrzeń Duchowi św., aby przemieniał nasze życie. My na wzór Jezusa Chrystusa mamy iść drogą rozwoju ziarna pszenicy. To ono nam daje dwie możliwości rozwoju:

- jeżeli zostanie w zbiorniku na zboże, jego życie kończy się w piecu piekarnianym
- jeżeli pozwala się zasiać i wpada w ziemię, wtedy pod promieniami słońca staje się matką setek ziaren.

Druga droga przemiany wymaga, żeby małe ziarenko zrezygnowało z tymczasowego bezpieczeństwa. Musi wyrzec się ciepła i wygody, których zaznaje w małym, ciepłym świecie zbiornika. Wtedy dopiero ma możliwość osiągnąć swobodę i wzbić się w słoneczny świat. Wyrzeczenie czyni nas, ludzi istotami wewnętrznie wolnymi. Mistrz Eckhart nazywa ten stan: oderwaniem, samotnością, osamotnieniem. Według niego istnieją trzy aspekty oderwania:

1. Wyzwolenie od swojego „ja”.
Każde przywiązanie do własnego ja odbiera nam wolność. Jeżeli trwamy z uporem przy rzeczach małych, stajemy się niewolnikami samych siebie.

2. Wyzwolenie od świata.
Jeżeli z chciwością uczepimy się spraw świeckich, wówczas stajemy się nieszczęśliwi, ponieważ zacieśniają one wnętrze. Zaborczość rodzi w ludziach lęk przed stratą , a lęk łatwo wtedy narzuca postawę konsumpcyjną.

3. Wyzwolenie od Boga.
Na drodze wewnętrznej powinniśmy pozostawić przedmiotowe obrazy Boga, by stworzyć wewnętrzną przestrzeń pojmowania Go wciąż na nowo jako tajemnicy.

Przez oderwanie się pozwalamy Bogu być Bogiem, rzeczom natury pozwalamy pozostać stworzeniami, a jaźń obudzić do prawdziwego „ja”. Wtedy Bóg staje sie płodnym w człowieku, ponieważ poszukujący Boga jest przed swoim Stwórcą ubogim, a przed Duchem Bożym – dziewiczym.

MEDYTACJA XIII

Miejsce: przyjmuję pozycję siedzącą, wyprostowaną i rozluźnioną. Dochodzę do głębokiej, ucieleśnionej ciszy.

Oddech: z każdym wdechem obserwuję siłę oddechu przepływającą w górę wzdłuż kręgosłupa, a z każdym wydechem - przepływającą w dół siłę życia.

Postrzeganie: dostrzegam wszystko, co mnie w tej chwili zajmuje i dręczy: rzeczy, ludzi, zadania, zobowiązania, lęki, problemy, ale i swoje wyobrażenie o Bogu.

Słowo do medytacji: na początku każdego wydechu mówię w swoim wnętrzu: opuszczenie. Odrywam się wtedy od swojej skłonności do kurczowego trzymania się kogoś lub czegoś. Z zaufaniem zdaję się na proces przemiany przez Ducha Św.

Obraz towarzyszący: towarzyszy mi i zachęca mnie ziarna pszenicy, które rezygnuje z tymczasowego bezpieczeństwa.

cdn...

Maria