W HARMONII Z WSZECHŚWIATEM

Oddech ożywia każdego człowieka i łączy go z całym wszechświatem. W jednym jedynym kosmicznym oddechu jesteśmy ludźmi połączonymi ze sobą, a jako ludzie ze wszystkimi żywymi istotami. Również Ziemia i cała galaktyka w swoisty sposób biorą udział w tym naszym strumieniu oddechu. Oddech wprowadza jednostkę w harmonię z całością. To właśnie w oddechu poznajemy, że jesteśmy częściami powstającej doskonałej całości. Nie jesteśmy istotami zamkniętymi w samych sobie, jesteśmy jak zespół naczyń połączonych, w których wszystko jest ze sobą ściśle połączone. Każdy z nas oddycha ze wszystkimi i każdym oddechem Boga. Koncentracja na oddechu daje nam ogromne poczucie wspólnoty, bowiem kto oddaje się życiu duchowemu, ten świadomie tworzy cząstkę siebie w wielości.

W człowieku jako jednostce stworzonej na obraz i podobieństwo Boże, ewolucja świadomości doszła do zaawansowanego etapu. Siła duchowa ukryta w materii została w nas podniesiona do wyższej formy rozwoju. Wszystko w człowieku związane z materią jest jednocześnie wyzwolone od materii i otwarte na to co święte i nieskończone. Ciągle rozwijamy się na na glebie ożywczej natury, którą dopełnia ludzki duch kształtujący kulturę. Jesteśmy zakotwiczeni w ziemi z jednoczesnym otwarciem się na niebo. To podwójne ukierunkowanie nas jako istot obdarzonym rozumem i wolną wolą daje się rozpoznać właśnie po oddechu. Właśnie poprzez oddech dokonuję się połączenie siły ziemi i energii nieba. Cyrkulacja ma zachowane proporcje: siła wznosi się od dołu, natomiast opada z góry jako energia. Wtedy mają miejsce kosmiczne zaślubiny żeńskiej i męskiej zasady życia, yin i yang. Ta przemiana dokonuje się we wszystkich istotach, które oddychają, jednak tylko w człowieku jest ona połączona ze świadomością boską. Ten proces można śledzić obserwując kręgosłup. Gdy odczuwamy blokady, jest to wyraźny sygnał, że przepływ siły i energii jest zaburzony. Z pomocą przychodzi nam medytacja, podczas której pogłębiamy świadomość i powoli staramy się dojść do harmonii ze wszystkimi.
 

MEDYTACJA IX

Miejsce: przyjmujemy pozycję siedzącą, wyprostowaną i rozluźnioną. W miarę możliwości siedzimy na podłodze.

Oddech: Powoli kierujemy strumień oddechu w górę i w dół wzdłuż kręgosłupa. Przy wdechu pozwalamy, aby strumień oddechu jako siła życia przepływasz z dołu do góry wzdłuż naszej osi. Z kolei przy wydechu pozwalamy, by jako energia miłości płynął do centrum sercowego, a następnie do dłoni i stóp. Powoli śledzimy, jak strumień życia przenika przez ciało i promieniuje na zewnątrz.

Postrzeganie: doświadczamy siebie jako wodotrysku i rozpoznajmy kręgosłup jako strumień wody. Ciało odczuwam jako przepuszczalne medium kosmicznego strumienia oddechu. Wdycham powietrze w górę, od źródeł ziemi, wydycham w dół od wysokości nieba. Znajduję się w boskim strumieniu energii napełniającym przestrzeń kosmiczną.

Słowo do medytacji: przez cały czas pozostaję wewnętrznie skupiony (a) na słowach: w Nim żyjemy, poruszamy się, jesteśmy.

Bóg sam daje wszystkim życie i oddech i wszystko
[...] w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy
(Dz 17, 25. 28)

cdn...

Maria